Γιώργος Μαυρόπουλος

Η κριτική και τα όριά της‏

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, και πορωμένος χεβιμεταλάς, μάλωνα με φίλους για τον καλύτερο κιθαρίστα, ντράμερ και μπασίστα, ποιός είναι ο καλύτερος από τον άλλο…

τότε δεν ήξερα τι είνια το σνερ, το φούτζι, το χάι χατ, δεν ξεχώριζα το μπάσο μέσα στα τραγούδια κι όμως νόμιζα ότι είχα άποψη, μάλιστα η γνώμη μου μετρούσε όταν έστελνα την ψήφο μου στα περιοδικά που έκαναν γκάλοπ για το καλύτερο συγκρότημα, τραγούδι, τους μουσικούς κλπ κλπ.

Σήμερα που δεν είμαι άσχετος, αφού ασχολούμαι αρκετά χρόνια με την μουσική πήγα σε ωδείο τρία χρόνια, έχω παίξει σε αρκετά ροκ συγκροτήματα, θυμάμαι τι έλεγα παλιά και γελάω, τι υποστήριζα φανατικά και τι πραγματικά ισχύει, θεωρούσα καλύτερο μουσικό αυτόν που είχε καλύτερη κίνηση πάνω στην σκηνή, που έπαιζε περισσότερες νότες κάτι σαν μπουρμπουλήθρες, από αυτούς που γράφουν χιλιάδες σόλο και όλα μοιάζουν ίδια, δεν εκτιμούσα όσο έπρεπε τον τεράστιο μπασίστα των RUSH, όσο αυτόν των WASP που ναι μεν είναι πολύ καλός αλλά όχι σαν τον προαναφερθέντα.
          Αυτό ισχύει παντού, στην Ελλάδα είμαστε όλοι παντογνώστες, και οι φίλαθλοι όλοι προπονητές. Χωρίς να έχουμε ασχοληθεί επαγγελματικά με την προπονητική, έχουμε άποψη για παίκτες που δεν τους έχουμε καν δει αγωνιζόμενους, για προπονητές που δεν ξέρουμε πόσο και πως δουλεύουνε, υπερεκτιμούμε κάποιους τουρίστες που επειδή έχουν ένα όνομα σεβαστό στον χώρο, τους έχουμε στο απυρόβλητο για να εισπράττουν χρήματα ενώ κάνουν διακοπές στην όμορφη χώρα μας και κράζουμε αυτούς που ξημεροβραδιάζονται για να προσφέρουν έργο… (θυμηθείτε τι άκουσε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς στην διπλή προπονητική του θητεία, εδώ στο σπίτι του, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κρίνεται με μία σχετική επιείκεια) είναι κανόνας που έχει πάντα τις εξαιρέσεις του, όμως συνήθως έτσι γίνεται… έτσι λοιπόν, αν παρακολουθήσεις έναν αγώνα από τα επίσημα (όχι μόνο του Ηρακλή) έχεις να ακούσεις ότι πιο απίθανο μπορείς να φανταστείς.

Συμβουλές στους  παίκτες πως θα παίξουν στους προπονητές ποιούς θα βάλει ποιούς θα βγάλει, ενώ κανένας απ’ αυτούς δεν παρατηρεί τις κινήσεις του παίκτη μέσα στο γήπεδο, με την μπάλα ή χωρίς αυτήν.
          Αν θέλετε να έχετε σφαιρική άποψη δείτε ένα παιχνίδι 10-14 φορές, σε κάθε μία επανάληψη θα παρατηρείτε συγκεκριμένα έναν ποδοσφαιριστή… π.χ. το δεξί μπακ, πως μαρκάρει, τι βοήθειες δίνει μπροστά, αν έχει γρήγορες επιστροφές, πόσο σωστά συνεργάζεται με το αμυντικό χαφ που κλέινει προς αυτόν. Το μάτι του προπονητή θέλει 3-4 άντε 5 επαναλήψεις, όμως αυτό του φιλάθλου περισσότερες, όποιος θέλει ας το κάνει και θα διαπιστώσει ότι σε πολλές περιπτώσεις έχει άδικο. Μην αδικείτε κάποιους επειδή δεν σας αρέσει η φάτσα τους ή το όνομά τους και να τους σέρνετε τα εξ’ αμάξης από το πρώτο τους λάθος, κάτι που δεν θα σας άρεσε αν αυτός ο ποδοσφαιριστής ήταν ο γιός σας, ο αδερφός ή ο κολλητός σας.

Με την αγάπη και την στήριξη θα υποχρεώσετε τον παίκτη να παίζει και για εσάς και για την φανέλα, θα τον βοηθήσετε ψυχολογικά, φανταστείτε τι θα γινόταν αν στο παιχνίδι με τον Θρασύβουλο άρχιζαν οι γκρίνιες και από το πέταλο μετά το 0-1, πόσο βαριά θα ήταν τα πόδια αυτών που έπρεπε να ανατρέψουν το αποτέλεσμα… πάντως πρέπει να παραδεχτώ ότι σ’ αυτόν τον τομέα υπάρχει βελτίωση η γκρίνια στα επίσημα, ήταν υποφερτή στα δύο πρώτα εντός έδρας παιχνίδια οι οργανωμένοι στηρίζουν μέχρι και το τελευταίο λεπτό και αυτό βοήθησε τους παίκτες να γυρίσουν τα εις βάρος τους αποτελέσματα, αν και ακόμα εμφανώς η ομάδα έχει πολλές αδυναμίες.
          Θεωρώ ότι το υλικό είναι επαρκές, πλέον υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν την διαφορά, υπάρχει βάθος, ο Γιώργος Στράντζαλης δουλεύει και με τους 35 παίκτες που έχει στην διάθεσή του, κάνει σωστή διαχείρηση του υλικού (άφησε έξω από τον αγώνα με την Παναχαική τον Βουτσιά που κουράστηκε στην πρεμιέρα, για να τον χρησιμοποιήσει κόντρα στον Θρασύβουλο, ξεκούρασε τον Λιαπάκη την Κυριακή για να τον έχει ξεκούραστο στο παιχνίδι του Βόλου με την Νίκη, αφού εκεί χρειάζεται περισσότερο, οι Ισπανοί μπαίνουν σιγά σιγά στην ομάδα, με προσοχή για να μην έχουν τραυματισμούς, ο Κριβόκαπιτς -όντας αναντικατάστατος- παίζει πάντα και παντού με συστάσεις να μην το παρακάνει), έχει περάσει στους παίκτες το πνεύμα του μαχητή… το πάθος τους καλύπτει τις όποιες αγωνιστικές αδυναμίες που προκύπτουν από την ελλειπή προετοιμασία, την ανομοιογένεια και την μέτρια φυσική κατάσταση αυτών που ήρθαν τελευταίοι.

Στις τρεις πρώτες αγωνιστικές φάνηκε αυτό που σας είχα πει, ότι οι ομάδες είναι πάνω κάτω στο ίδιο επίπεδο, πιστεύω ότι αν μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου η ομάδα κρατηθεί κοντά στις προνομοιούχες θέσεις τον Ιούνιο ο Ηρακλής θα σχεδιάζει τα πλάνα του για την επόμενη Σούπερ Λίγκα. Αρκεί να μην βγούνε τραυματισμοί, η διοίκηση να παραμείνει συνεπής στις πληρωμές, οι σχέσεις μεταξύ παικτών- φιλάθλων να είναι αρμονικές και στα αποδυτήρια να διατηρηθεί το οικογενειακό κλίμα.
          Υ.Γ.  Έσπαγα το κεφάλι μου, να βγάλω άκρη… στο παιχνίδι με την Νίκη βόλου είναι καλύτερο να παίξουν οι πιο ποιοτικοί, ή οι ανθεκτικότεροι στο ξύλο; δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα και ο θεός να φωτίσει τον προπονητή να κάνει το σωστό.

Most Popular

To Top